تو از اول ســـــلامت پاســــــــخ بدرود با خود داشــت
اگرچه ســــــحر صوتت جذبه ی داوود با خود داشــت
بهشت ات ســـــــــبزتر از وعده ی شــــــــداد بود اما
برایم بــــــــرگ برگـــــــــش دوزخ نمرود با خود داشت
ببخشایم اگر بســــــــــــــــتم دگر پلک تماشــــــــا را
که رقص شعله ات در پیچ و تابش دود با خود داشت
سیـــــــــــــــاوش وار بیرون آمدم از امتـــــــحان گرچه
دل ســـودابه سان ات هرچه آتش بود با خود داشت
مرا با بــرکـــــه ام بگــــــــــــــــــــــذار ، دریا ارمغان تو
بگو جــــــوی حــــــــــــقیری آرزوی رود با خود داشت
محمدعلی بهمنی
+
نوشته شده در چهارشنبه 11 اردیبهشت1387ساعت 9:43 توسط خارپشت
|
